En zo gaan sinds mijn laatste log ongemerkt zes weken voorbij.
De dagen zijn zo snel gevuld dat de stapel met ‘dit-wil-ik-ook-nog-oppakken-als-ik-wat-meer-tijd-heb-klussen’ op onrustigmakende wijze groeit. Ons nieuwe devies is dan ook: tijd heb je niet, tijd maak je. Aldus even tijd gemaakt voor een registratie van Taran’s leven.
Ook al groeit dit mannetje als een beer: veel anders lijkt er nog niet te gebeuren als je niet goed kijkt. Slapen (gelukkig ook steeds langer aaneengesloten ’s nachts – waardoor ik ook weer wat ruimte heb om te rusten), veel en uitgebreid drinken (nog immer aan de borst, al zijn we daar wat soepeler in geworden: maximaal 1x per dag kan die borst vervangen worden door nepmelk uit de fles, waardoor ik af en toe buiten de deur kan werken of anderszins kan ervaren dat er meer is dan alleen kinderen) huilen (ongelooflijk indringend en dwingend) en luiers vol werken (waarbij Taran een nieuwe betekenis geeft aan het woord spuitluier: met de kracht waarmee hij zijn afgewerkte melk naar buiten werkt weet hij mij te raken op 35 cm afstand).
Maar als je vertraagt en goed kijkt gebeurt er zo veel met deze jongen. Het af en toe zijn gezicht in een lachstand vol voldoening zetten wanneer hij weer een luier volwerkt is overgegaan in uitbundig lachen bij aandacht. Je kan niet anders dan mee lachen, zo guitig en vol enthousiasme benadrukt hij de kuiltjes in zijn wangen. En daar waar Sera vooral communiceerde met haar ogen, kan je met Taran al hele gesprekken houden. Hij heeft al een heel scala aan brabbels en kreten ontwikkeld en produceert ze vooral in reactie op directe aandacht gecombineerd met liedjes of geklets.
Taran lijkt vrede te hebben met het uitzicht op de plafonds maar wordt na een uurtje alleen liggen onrustig. Meteen tevreden is hij echter zodra we hem ergens neerleggen waar we bezig zijn – het uitbundig gebrabbel van Sera of het gehamer van ons bij het klussen schrikt hem niet af, integendeel. Dus Taran laten we alle hoeken van huis zien, in wipstoel op de wasmachine, in Sera’s bedje tijdens de was opvouwen, op de werktafel tijdens de lunch, op de bank bij bezoek, op de grond wanneer ik crunches doe om die buik weer in vorm te krijgen en natuurlijk niet te vergeten op het grote speelkleed op het balkon bij mooi weer.
Gemiddeld 1x per dag heeft Taran een pijnperiode waarbij zijn gezicht verkrampt en zijn lijfje verstijft tot een plankje. Ontroostbaar en dat zal iedereen weten ook, inclusief de buren. Ongelooflijk welk volume deze jongen kan produceren, en prachtig afgesteld op een niet te negeren frequentie. We hebben een heel arsenaal aan koesterende handelingen ontwikkeld, van wiegen tot buikmassages, ontspannende badjes en hummend rondwandelen.
Wat het is blijft onduidelijk – wat de oplossing is ook. Uiteindelijk stort hij altijd uitgeput in slaap, ons verbijsterd achterlatend: hoe kan een dergelijk klein mannetje zo overheersend zijn? Het stelt ons ook gerust: dit kereltje weet te krijgen wat hij nodig heeft, hij voegt zich zeker niet klakkeloos naar onze prioriteitenstelling. Taran de Grote rules!!!!
