Mijn god:wat een toestanden hier thuis.Daar waar we met Sera’s geboorte ons in een warm vacuüm ons hebben teruggetrokken storten we nu samen met Taran midden in het leven, want alles draait door omdat er al een kleintje is.
En wanneer we denken even een dagje rust te hebben omdat Sera naar de crèche is worden we om 12:00 al gebeld: koorts. Dennis met een huilende Taran op schoot, ik met een piepende Sera. Over de hoofden van onze kinderen kijken we elkaar eens aan met een blik die we vaker zullen delen: Waar zijn we aan begonnen…
Naast deze zieke Sera bestaat natuurlijk ook de charmeur Sera die iedereen wel kent: goedlachs, schalks, ontwapenend, lief. Het is alleen thuis dat ze zich vrij genoeg voelt om zich ook anders te uiten, een zeer dubieuze eer…Even iets niet naar mevrouws zin? Dan werpe men zich op de grond, het liefst met dramatische impact van schedel om daarna rollend verder te trekken, huilend en schreeuwend.
Denk nu niet dat je haar op moet pakken om te troosten, want dat zal je bezuren: haar wordt uitgetrokken, elk stuk vel waar ze haar hand op weet te leggen wordt geknepen en haar lijf werpt ze zo ver mogelijk achterover. Nee, deze dame kent geen troost. El Woesto. We kenden dit gedrag al maar de laatste dagen wordt het steeds erger. Het krijsen is bijvoorbeeld een nieuwe aanvulling op het repertoire.
Ik zeg het nu wel semi-komisch maar het doet best pijn om je kind zo overstuur te zien – en te weten dat je haar het beste even kan negeren. Vooral nu het steeds langer duurt voordat ze weer haar rust vindt. Waarschijnlijk liggen ziekte en de turbulentie rondom de komst van Taran hieraan ten grondslag – maar zeker weten doen we het niet.
Gelukkig hebben we elkaar om – bij een sigaret en kop koffie op die onverwachte momenten van rust -elkaar moed in te spreken om vooral erboven te blijven staan.
