Het jaar van afscheid. Ons appartement aan de Apeldoornselaan is verkocht. Was wel tijd: met z’n vieren op 1 slaapkamer is gezellig maar omdat kinderen toch schijnbaar doorgroeien is het niet houdbaar. Smart thinking: eerst verkopen, dan huren, dan weer kopen. The end of an era. Ooit gekocht als transitiewoning, smalend gelachen de vorige bewoners die er samenwoonden (veel te klein, doe je toch niet…). Uiteindelijk woonden wij er met 4.
Was het de ruimtebeperking? De veranderingen in verhouding nu dat we naast partners in crime ook ouders zijn? De verschillende ambities (ik wil verder, groter wonen, het leven uitdagen – waar Dennis liever op veilig speelde en meer afwachtend was)? In ieder geval zijn we niet samen naar het huurhuis gegaan maar ben ik vertrokken met de kids.
Naar Dordrecht – ‘t is weer eens iets anders… Dennis blijft in het huurhuisje in Den Haag. En om de dingen duidelijk te houden voor de kids (en voor ons): het verkochte huis in Den Haag is Het Oude Huis, het huurhuis van Dennis is Het Andere Huis en het appartement in Dordrecht van Sanne is Het Hoge Huis.
Een half jaar knokken voor wat er wel is, genieten van de rust (eindelijk even alleen), balen van de rust (elke avond alleen), zoeken naar zorgverdeling rondom de kids, de bodem raken en onze liefde voelen door alle crisis heen. Deels rationeel (we zijn toch altijd verbonden door de kids), deels emotioneel (de liefde is sterk) gaan we eind 2008 toch weer door samen. Opnieuw, anders, als gezin. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?
