Signifero

De stomste moeder

Sanne — Thu, 12 Jan 2012 12:11:46 +0000

Vandaag, nog voor 8 uur ‘s ochtends, is het weer eens bevestigd: ik ben de stomste moeder van de hele wereld. Natuurlijk probeer ik wel een lieve moeder te zijn, die zachtjes meldt dat het toch echt tijd is om op te staan. Maar volgens Sera zijn er een aantal factoren in het spel die een ontspannen ochtendritueel belemmeren, zoals:

ze hoeft pas op te staan als de wekker is gegaan. Die wekker stond niet aan, dus hoeft ze niet op te staan
deze wekker is trouwens niet van haar maar van Taran, want die van haar stond wel ingeschakeld
bovendien: ze staat toch nooit meer op
en ze gaat zeker NIET naar school
als ik het dan in mijn hoofd durf te halen om te zeggen dat ze natuurlijk wel naar school moet ben ik, vanzelfsprekend, de stomste moeder van de wereld.

Wonderlijk hoe kinderen binnen een tijdspanne van 5 minuten de prettige ontspannen ochtendmodus finaal kunnen doen omslaan. Als een haai met ochtendhumeur vreet ik het hoe-krijg-ik-mijn-moeder-’sochtends-op-de-kast-aas met 1 hap op: ‘dan zorg je toch lekker voor jezelf als je het allemaal zo goed weet’.

Ik ben het zat om te blijven trekken en sleuren aan een kind dat niet mee wil werken. Maar het laten gaarkoken in eigen sop is geen handig middel als de klok loopt en we over 3 kwartier op school moeten zijn. Gelukkig komt ze uiteindelijk wel zelf naar beneden, grommend naar Taran die te hard praat, haar kommetje dat niet gevuld hoeft te worden met cereal want ze eet toch niet en haar moeder die niet hoeft te denken dat ze zich aan gaat kleden want ze gaat toch niet naar school.

Armen over elkaar, woeste blik in haar ogen, schoppend tegen alles wat ze tegenkomt.

Zo. De stemming zit er goed in. Het is een schone kunst om niet kinderachtig terug te reageren. Deze ochtend beheerste die ik helaas niet.Van ‘dan zoek je zelf maar uit wat je buiten gaat doen, want we gaan zo weg en het huis gaat op slot’ is het een korte weg naar woest huilend toch aankleden en ‘je bent de stomste moeder van de hele wereld’.

Met een vertraging van 15 minuten eindelijk op school. Kennelijk heeft het fietsen wat bozigheid weggewaaid en pakt ze weer mijn hand op weg naar de klas. Zelfs een knuffel kan eraf en ze is weer klaar voor een nieuwe schooldag.

Ik daarin tegen moet nog even bijkomen. Want voor de duidelijkheid: het opschrijven heeft iets ludieks, maar zo’n schoppend kind tegenover me raakt me. Het niet persoonlijk maken is het devies. Zij mag boos zijn, nukkig en dwars. En ik mag de regels strak houden. Dus hup, uit bed, geen gezeur, huilen mag, maar aankleden moet. Nul ruimte voor gezeur, alle ruimte om mee te werken. Hard waar het moet, zacht waar het kan.

Ik ben de stomste moeder, zij de kwaadste dochter. Een pittig stel. Met frisse moed op naar morgen…

Automatische concepten

Sanne — Sat, 11 Feb 2012 11:36:37 +0000

Automatische concepten

Sanne — Sat, 11 Feb 2012 11:38:28 +0000

Ready voor take-off

Sanne — Sun, 20 Mar 2005 20:24:59 +0000

Na weken frustrerend uitstel is het dan eindelijk zover. Alle vertragende factoren zijn overwonnen: de onverwachte sneeuwval, het ontbrekende chassisnummer van de caravan, de plotselinge doorstart van de renovatie van ons huis en niet te vergeten onze eigen voorbereidingsmoeheid.

We gaan op reis, Dennis & Sanne, doorgewinterde reizigers met zin in avontuur, kleine Seraphina die met wijd open ogen en haar nieuw verworven kunde tot het slaken van juichkreten een globetrottertje wordt, de landrover die gepast is omgedoopt tot El Dino, stug, betrouwbaar en niet van z’n pad af te krijgen en last but not least, de caravan die al 20 jaar Bloemendaal historie in zich draagt. Ontdaan van haar jaren 70 look en vol beladen met luiers en andere onvermijdelijke babyzooi vervolgt zij haar pad als Caracol, het slakje.

Nederland – Parijs

Sanne — Sun, 20 Mar 2005 20:34:05 +0000

Een mens kan bezig blijven met voorbereiden en perfectioneren. We besluiten dat we gaan voor het avontuur: we hoeven niet op alles te zijn voorbereid, juist in het onverwachte schuilt het genoegen van het vinden van oplossingen.
We rijden in één ruk door naar Parijs, gedreven door de wens los te komen van voorbereidingen en Nederland.

We rijden we onze 80-liter tank leeg op de Route National, met veel pompen die natuurlijk allemaal gesloten zijn. Meer op de vurige wens om op een goede plek te stranden dan op brandstof lukt het ons uit te wijken naar de Peage. Hoewel je normaal struikelt over de aires, is het nu afzien.

Langzaam rijden in z’n 4e versnelling blijkt zuinig genoeg om een aire te bereiken. Zonder pomp, maar wel veilig tussen de vrachtwagens nemen we even rust. Sera heeft nergens last van. In haar nieuwe bedje achter de voorstoelen ligt zij al uren heerlijk te slapen, om natuurlijk wakker te worden voor voeding en enthousiast spelen als wij ons eindelijk willen uitstrekken voor welverdiende rust. Het is dan 5:30 uur.

Parijs – Vierzon

Sanne — Mon, 21 Mar 2005 20:37:43 +0000

Een kop zelf gemaakte koffie en een sigaret in de zon voor de caravan. Het vakantie- en vrijheidsgevoel slaat er in 1x in. Ik onderneem enige pogingen om bij de stugge Franse routiers een paar liter diesel los te krijgen, maar mijn charmeoffensief kan niet op tegen de stugge fransen. Liever koppig dan smekend besluiten we op de laatste dieseldampen het volgende benzinestation zo dicht mogelijk te naderen. 12 kilometer, El Dino motiverend toesprekend ploeteren we met waarschuwingslichten aan langzaam over de vluchtstrook. Met het doembeeld voor ogen van Dennis die langs het razende verkeer moet gaan lopen met jerrycan terwijl de dames achterblijven in de berm moedigen we El Dino aan. En verdomme, we halen het. Terwijl we bezweren in het vervolg bij een half lege tank al uit te zien naar een benzinestation gooien we meteen de jerrycan vol. Je moet de goden niet blijven verzoeken…

Elkaar enthousiast bevestigend in ons geluk constateren we ’s avonds op een aire vlak na Vierzon dat onze linkervoorband wel verdacht zacht is. Is het pech om meteen een lekke band te hebben, of bevestiging van ons geluk dat Dennis vlak voor vertrek zich heeft laten gaan in de aanschaf van een beestachtige LandRover-krik? We kiezen voor het laatste.

Vierzon – Toulouse

Sanne — Tue, 22 Mar 2005 20:39:11 +0000

De Route Nationale N20 die we zo veel mogelijk berijden begint nu flinke ups & down te vertonen. Het is even zoeken naar de beste rijstijl; met kind aan boord en Caracol achter ons drukt de verantwoordelijkheid op de rem. En zelfs al zouden we willen, El Dino laat zich niet de heuvel opjagen.

De route is mooi, het weer aangenaam zonnig. Regelmatige stops voor de ons nimmer vervelende koffie & sigaret, tegenwoordig aangevuld met een Sera pitstop: voeding & schone luier. Onze globetrotter is met haar vier maanden al in drie landen geweest. Best wel stoer, vinden wij.

Zij zelf vindt er niet zo veel bijzonders aan, als één van ons maar met haar speelt onderweg. We hebben daarin een heel ritueel ontwikkeld (spaans getint – je moet toch ergens beginnen met die taal): El Tigre (Teigetje) moet regelmatig afgewisseld worden door Conejo (Nijntje) en Señor Rana (Kikker). Uit onze handen grijpen en zo dik mogelijk met kwijl besmeren is het devies. Met een kikkerpoot zo diep mogelijk achter in haar keel kijkt ze uitermate tevreden om zich heen naar ouder 1 links of ouder 2 rechts, slaakt enthousiaste kreten (poot dan even uit mond natuurlijk) en zakt regelmatig weg op het vibreren van de motor in een diepe slaap.

Toulouse – Andorra

Sanne — Wed, 23 Mar 2005 20:42:39 +0000

Andorra: een eigenwijs landje tussen twee grote landen ingeklemd, stug standhoudend, dat kunnen we niet links laten liggen! We hebben tot nu toe regelmatig gewisseld van plaats, maar deze uitdaging gaat Dennis alleen aan. Ik vond de aanloop naar de Pyreneeën al spannend genoeg – ik heb bewezen dat ik het kan, ben meteen in het diepe gegooid door na wisseling van plaats een daling van 7% voor mijn kiezen te krijgen, maar voor mijn plezier zoek ik liever andere uitdagingen.

Op de kaart staat de pas door Andorra aangegeven als ‘alleen voor de zeer ervaren chauffeur’, precies wat Dennis nodig heeft om het stuur meteen die richting op te gooien. Vanuit een zonnig Frankrijk zitten we binnen 1,5 uur in de sneeuw, met hellingen van 13%, mist en smalle haarspeldbochten. Met een bloedstollende snelheid van 40 km per uur in de 2e versnelling heeft Dennis de pas bedwongen. Met hier en daar een stop om de motor te laten koelen is de route volbracht en is Dennis weer een stap verder in verinniging met El Dino en z’n kunnen. Voor het publiek Sanne & Sera was het natuurgeweld de spanning meer dan waard.

Adembenemend, vond Sanne. Slaapverwekkend, vond Sera, die de daad bij het woord voegde.

Na zo’n 1500 kilometer en 200 liter diesel zijn we er eindelijk: Espagna!! Het enige dat we nu willen is een camping waar we ons kunnen laven aan een warme douche en een lange nachtrust. Maar hoewel dodelijk vermoeid blijven we kritisch: de eerste campings die we vinden voldoen natuurlijk niet: direct langs de weg, kop aan staart volgepakt, saai.

Uiteindelijk vinden we een bord met verwijzing naar een camping die niet op de kaart staat. Terwijl de nacht begint te vallen worden we steeds verder de berg opgeleid, met hellingen waar de Andorrapas van zou verbleken. We houden de lol erin met voorstellingen van na anderhalf uur ploeteren aankomen bij de camping om dan te constateren dat die pas met Pasen opengaat… Maar ook deze keer is het geluk met ons. Een camping, open, voor caravans, met warme douches. Schofterig duur, maar wat wil je, geen enkele concurrentie bovenop die berg.

Rustdag in Lles de Cerdanya

Sanne — Thu, 24 Mar 2005 20:50:04 +0000

Bizar, zo hoog te zitten. Wij kaaskoppen zijn het duidelijk niet gewend. Even lopen naar de douche en je bent uitgeput. Maar wat een uitzicht. Gisteravond ouderwets eindeloos gekletst met elkaar onder het genot van wijn en sigaretten, op het randje van de camping en dus ook van de bergtop lekker aangeschoten geraakt terwijl Sera heerlijk lag te slapen in haar mandje in de verwarmde Caracol – geen overbodige luxe, er lag hier en daar nog sneeuw!

Nu dus een rustdag, milde kater verwerken, bijkomen en een plan trekken voor onze reis door Spanje op zoek naar het gebied waar we ons zouden willen vestigen. Na een dag in de berglucht en een aantal confrontaties met ons totaal negerende Spanjaarden weten we in ieder geval waar we niet willen wonen. Dus vamos, op naar het zuiden!

Ondertussen genieten we nog even flink van de zon en het fabuleuze uitzicht, de besneeuwde bergtoppen, de mist die het dal bedekt. We zien zelfs gieren onder ons op de luchtstromen glijden. Sera wordt lekker in bad gestopt terwijl we haar feliciteren met het overschrijden van weer een grens. Ze reageert enthousiast met haar nieuwste vinding: wanneer je hard met je armen op het water slaat krijg je veel aandacht!

Lles de Cerdanya – Lleida

Sanne — Fri, 25 Mar 2005 20:56:00 +0000

Na gewekt te zijn door onze nimmer falende wekker Sera hebben we met veel genoegen afscheid genomen van deze plek om nooit weer terug te keren. Na een uur (!) de berg weer afdraaien gaat we op weg naar Lleida. Naarmate de bergen afnemen neemt de zon in kracht toe.

Tijdens deze kleine week reizen schakelen we telkens tussen idee, uitvoer, kijken, evaluatie, aanpassing – naar de reis, naar onze plannen maar vooral naar Sera. Vandaag is ze duidelijk niet happy, we denken dat de hitte haar iets te veel van het goede is. Na enig experimenteren zijn we weer wat meer ervaren ouders met de Truuk van het Natte Washandje. Daar speelt ze mee en stopt ze (zoals alles) in haar mond. Ook valt ‘ie regelmatig (zoals alles) uit haar handen en op haar kleren. Zo verkoelt ze spelenderwijs en krijgt ze extra vocht binnen.

De Spanjaarden hebben het ideale ritme: ’s ochtends vroeg op, beginnen met koffie, om 11:00 uur wat eten en om 13:30 je werkzaamheden afronden om lekker thuis warm te eten nadat je even langs de lokale bar bent gegaan voor wat tapas, een drankje en een praatje. Na het eten even luieren of slapen, en om 17:00 weer aan de slag. ’s Avonds na 21:00 eet je weer wat.

Wij beproeven deze methode met een echt onvoorstelbaar lekkere pasta, zelfgemaakt in de Caracol op een verlaten weggetje, begeleidt door een goed glas wijn om 14:30 uur. Helemaal geweldig! Even gelummeld, met Sera gespeeld (die blij is met haar gestrekte positie op het bed van de Caracol, af te meten aan haar gespartel en juichkreten), nog een kop sterke koffie en vamos, we gaan weer.

We vinden een camping waar we neerstrijken na de ondertussen gewone communicatiestoornissen met de beheerder. Onze met moeite verworven paar woorden spaans worden standaard afgedaan met ‘Que?’ waarna we overgaan op een mix van nederlands, engels, frans, gebarentaal en humor. Werkt altijd.
Wederom een prachtige plek, deze keer aan een stroompje. Met onze rug naar de enkele andere campinggasten wanen we ons alleen op de wereld.