De stomste moeder

Vandaag, nog voor 8 uur ‘s ochtends, is het weer eens bevestigd: ik ben de stomste moeder van de hele wereld. Natuurlijk probeer ik wel een lieve moeder te zijn, die zachtjes meldt dat het toch echt tijd is om op te staan. Maar volgens Sera zijn er een aantal factoren in het spel die een ontspannen ochtendritueel belemmeren, zoals:

• ze hoeft pas op te staan als de wekker is gegaan. Die wekker stond niet aan, dus hoeft ze niet op te staan
• deze wekker is trouwens niet van haar maar van Taran, want die van haar stond wel ingeschakeld
• bovendien: ze staat toch nooit meer op
• en ze gaat zeker NIET naar school
• als ik het dan in mijn hoofd durf te halen om te zeggen dat ze natuurlijk wel naar school moet ben ik, vanzelfsprekend, de stomste moeder van de wereld.

Wonderlijk hoe kinderen binnen een tijdspanne van 5 minuten de prettige ontspannen ochtendmodus finaal kunnen doen omslaan. Als een haai met ochtendhumeur vreet ik het hoe-krijg-ik-mijn-moeder-’sochtends-op-de-kast-aas met 1 hap op: ‘dan zorg je toch lekker voor jezelf als je het allemaal zo goed weet’.

Ik ben het zat om te blijven trekken en sleuren aan een kind dat niet mee wil werken. Maar het laten gaarkoken in eigen sop is geen handig middel als de klok loopt en we over 3 kwartier op school moeten zijn. Gelukkig komt ze uiteindelijk wel zelf naar beneden, grommend naar Taran die te hard praat, haar kommetje dat niet gevuld hoeft te worden met cereal want ze eet toch niet en haar moeder die niet hoeft te denken dat ze zich aan gaat kleden want ze gaat toch niet naar school.

Armen over elkaar, woeste blik in haar ogen, schoppend tegen alles wat ze tegenkomt.

Zo. De stemming zit er goed in. Het is een schone kunst om niet kinderachtig terug te reageren. Deze ochtend beheerste die ik helaas niet.Van ‘dan zoek je zelf maar uit wat je buiten gaat doen, want we gaan zo weg en het huis gaat op slot’ is het een korte weg naar woest huilend toch aankleden en ‘je bent de stomste moeder van de hele wereld’.

Met een vertraging van 15 minuten eindelijk op school. Kennelijk heeft het fietsen wat bozigheid weggewaaid en pakt ze weer mijn hand op weg naar de klas. Zelfs een knuffel kan eraf en ze is weer klaar voor een nieuwe schooldag.

Ik daarin tegen moet nog even bijkomen. Want voor de duidelijkheid: het opschrijven heeft iets ludieks, maar zo’n schoppend kind tegenover me raakt me. Het niet persoonlijk maken is het devies. Zij mag boos zijn, nukkig en dwars. En ik mag de regels strak houden. Dus hup, uit bed, geen gezeur, huilen mag, maar aankleden moet. Nul ruimte voor gezeur, alle ruimte om mee te werken. Hard waar het moet, zacht waar het kan.

Ik ben de stomste moeder, zij de kwaadste dochter. Een pittig stel. Met frisse moed op naar morgen…